Melancholijnie

A właściwie mogłabym się podpiąć pod niejakiego Juliusza Słowackiego, co napisał:

” Choć mi tak niebo ( góry ) złocisz i morze…. smutno mi Boże…”.

W ogóle to chciałam dać tytuł:

Smutny koniec czerwca„, ale od razu wyjaśniam, że nic się nie stało tylko dopadł mnie ” smuteczek nostalgiczny:.

Otóż wczoraj były moje imieniny, które obchodziłam w Polsce w gronie najmilszych i najbliższych mi osób.  I te najmilsze i najbliższe mi osoby wczoraj dzwoniły i ucięłam sobie z nimi pogawędkę. I to mnie tak nostalgicznie rozłożyło.

Ale już dobrze. Wskoczyłam w lipiec statystycznie najlepszym miesiącem od zmiany bloga.

Co prawda wciąż mam wyniki jakie miałam w 50 % na Bloxie jednak czerwiec zakończyłam 10 000  wyświetleń i 2.000 odwiedzinami. Screenshot_127Poprzeczkę ustawiłam na kolejne 10 000 czyli 20 000 wyświetleń i 5000 odwiedzin. Wtedy będę mogła powiedzieć, że jest tak samo jak na Bloxie.

Chyba większość osób piszących na Bloxie przeniosła się na Bloggera. A ja jakoś nie mogłam się do niego przekonać. W sumie tu gdzie jestem jestem zadowolona. I to najważniejsze.

Dziś tylko tyle. Jutro normalna kartka z pamiętnika.

I oczywiście jeszcze:

” LETNI DODATEK KULINARNY CZYLI MOJE PRZEPISY”:

a w nim:

SUGO x 2 I JESZCZE TROCHĘ

Czyli klasyczny sos pomidorowy.

W każdym włoskim domu obowiązkowo robi się (często raz w tygodniu) duży garnek sugo. Bez tego sosu nie ma kuchni naprawdę włoskiej.

Ja uczyłam się robienia sugo od Raniero w Ancarano, ale w każdym domu, w którym pracowałam, był on trochę modyfikowany.

I tak powstał mój przepis, którym się z wami podzielę.

Gotuję sugo na dwa sposoby,

Sposób pierwszy:

Do garnka wlewam 0,75 litra przecieru pomidorowego i puszkę rozdrobnionych pomidorów bez skórki, dodaję niecałe pół szklanki oliwy z oliwek, łyżeczkę cukru i drobno posiekaną cebulę (można dodać całą z nabitymi 3, 4 goździkami), ja 4 goździki dodaję luzem, a cebula się rozgotuje i zagęści sos.

Do tej wersji kostka rosołku wegetariańskiego, sól, pieprz do smaku i – uwaga – ostra papryczka, bo ja lubię sos pikantny.

Na małym ogniu, często mieszając, gotuję tak długo, aż w całej kuchni pachnie i sos wyraźnie gęstnieje… i to cała filozofia.

A przepraszam, jeszcze nie cała, pod koniec gotowania wrzucam bazylię w listkach (można podrzeć). Ale nie zawsze, czasem jest to czosnek.

sposób drugi:

Na patelni przesmażam drobno posiekaną cebulę, dodaję drobniutko posiekaną marchewkę i seler naciowy (tylko nóżka). Kiedy wszystko się przesmaży, przekładam całość do garnka, zalewam pomidorami jak wyżej, i wszystko dalej tak samo.

Uwaga: sugo trzeba gotować w wysokim rondlu, bo kipi i paskudzi cały piec.

Trzecia wersja jest ze świeżych pomidorów. Można obrać je ze skórki albo wystarczy drobniutko pokroić i wtedy skórka się rozgotuje.

Dla osób mięsożernych (jak ja) jest ragu, czyli sos pomidorowy z mięsem mielonym.

Mięso wcześniej podsmażam na patelni, potem wrzucam do sosu i razem już się gotuje.

I cała praca za nami.

Kiedy Włoszka gotuje obiad, wyciąga sugo z lodówki, makaron wrzuca do garnka i za chwilę codzienny obiad gotowy. Na stole musi być chleb, bo talerz po sosie należy wytrzeć chlebem (to się nazywa scarpetta) i zjeść.

Podam Wam jeszcze przepis, który ściągnęłam z TV (taki program o gotowaniu, który leci w południe).

Bierzemy makaron, jaki kto chce, ale nie spaghetti. Po ugotowaniu trzeba go podsmażyć na dużej, głębokiej patelni z oliwą, dodając do niej tyle gatunków sera, ile się ma pod ręką (bez mozzarelli). Najlepiej, jeśli ser będzie krojony w drobną kostkę. Pod koniec smażenia wrzucić listki świeżej bazylii.

I tyle, a smakuje wyśmienicie.

 

14 myśli na temat “Melancholijnie

  1. A tak sobie wczoraj myślałam Lucia to Lucyna a tutaj „złośliwość rzeczy martwych” ….. A więc dzisiaj spieszę „wytrwałości i spokoju humoru i radości i wszystkiego co najlepsze w dalekiej Italii tobie śle

    Polubienie

  2. Kochana i ja z pokora spóźnionej spieszę z najlepszymi życzeniami. Niestety gdyby nie przypomnienia na fb nie pamiętałabym nawet o urodzinach znajomych, czas mi jakoś przepływa przez palce i nie jestem dobra w zapamiętywaniu dat. Kochana, spokoju przede wszystkim Ci życzę, uśmiechu, pogody ducha i siły. I najważniejszego, zdrowia. Z całego serca wszystkiego co najpiękniejsze.

    Polubione przez 1 osoba

      1. Dla mnie o wiele większe znaczenie maja urodziny, bo to coś konkretnego oznacza. Z kolei dla Z. imieniny ważniejsze. Ja tam w sumie mogę dostać prezencik z każdej okazji 😂

        Polubienie

  3. Skoro w Italii nie obchodzi się imienin, to tym chętniej przyłączam się do życzeń:) bardzo bardzo serdecznie życzę Ci pomyślności, zdrowia, szczęścia, niech Ci się ułoży i unormuje życie osobiste. Wszystkiego najlepszego:)
    Skorzystam na pewno z przepisów na sos. A jakbym.nie wiedziała, że jesteś ze Śląska, to poznałabym po tym piecu:) Reszta Polski mowi: kuchenka:)

    Polubienie

    1. Ja Zielonapiraniy jestem wlasciwie z Krakowa. Tam też mowilo się kuchnua ale i piecyk. A ponieważ ja adoptowana przez Śląsk na Slazaczkę to uzywam wszystkich pozliwosci językowych. Przepisy sprawdzone i mogę polecić. Serdecznie dziękuję za zyczenia imieninowe. Na Śląsku odchodziłam mimo zdziwienua imieniny . Po krakowsku. Buziaku

      Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s