Wracamy do Waszych tematów. Po kolei. Najpierw ” nasze ulubione miejsce, tam gdzie mieszkamy „. Temat Azalii.
Ja właściwie powinnam powiedzieć o kilku miastach. O Krakowie, Ascoli Piceno i Chorzowie. O Chorzowie sprzed Italii i po powrocie.
Kraków, mój Kraków dzieciństwa i potem Kraków wczesnej młodości.
Kraków dzieciństwa, to Planty w jednym specjalnym miejscu. Tam gdzie bila duża fontanna, a na sadzawce kwitły nenufary i pływały łabędzie, 😀 i miały swój domek na wyspie. Mogłam godzinami stać na mostku i przebiegać z jednej strony na drugą. Aż babci siedzącej na ławce w pobliżu się znudziło i padało:
– Lucia idziemy.
Kiedy stałam się osobą z dowodem osobistym i grupą przyjaciół z podobnym zadęciem artystycznym jak ja 😀 tym miejscem stała się Jana Michalikowa. Jeszcze w zabytkowej sali nie było zakazu palenia, ale pamiętam jak go wprowadzono i musieliśmy się przenieść do sali dla palących. To już nie było to. W Jamie mieliśmy swój stolik, przy którym zawsze ktoś siedział. Tam spędzałam mnóstwo godzin.
Wyjechałam na Śląsk i zaczęłam oswajać śląskie klimaty. Już byłam mamą, a tuż przy domu były najstarsze ogródki działkowe. P.O.D ” Nadzieja”. Miały ponad sto lat. Nazywałam je ” Pod Nadzieją”. Piękna brama, alejka prowadząca w głąb gdzie była duża sadzawka po której pływały … łabędzie i domek dla nich na wysepce. Piękny zakątek. Z wierzbami płaczącymi, ozdobnymi kulami przy alejce i ławeczkach. Mój malutki syn najpierw spał w wózku, a ja czytałam książkę, później biegał i przyglądał się łabędziom. A z czasem w towarzystwie dzieci przyjaciół bawił się na huśtawkach czy w piaskownicy, a mamy rozmawiały na ławce.
Nie ma tego urokliwego miejsca. Poszło pod buldożery, bo tamtędy przebiega śląska ” średnicówka”. A ja mam pod domem na nasypie, bo ” średnicówka ” biegnie dołem przystanek tramwajowy.
Ale te prace trwały już przed moim wyjazdem do Italii. Wróciłam kiedy wszystko działało. A miejscem, które lubię choć bez egzaltacji stał się ” Park Róż”. Pokazywany na blogu wielokrotnie i różnych porach roku.
Ukochane zaułki i miejsca mam w Ascoli Piceno. Najpierw urokliwa uliczka nad rzeką Tronto. I ta w pobliżu Porta Tufilla i ta w pobliżu uliczki Lisa nazwana przeze mnie ” Pod murami „. Tych miejsc, które tam kocham jest tak dużo, że trudno wszystkie wymienić. Specjalnym miejscem jest Piazza Roma niewielki urokliwy plac w samym centrum Starego Miasta z ławeczkami i pomnikiem poległych. Miejsce specjalne, które ma w mojej pamięci tyle wspomnień, jak żadne inne.
Zapraszam do opowieści o Waszych miejscach specjalnych.




































