Dzisiaj musiałam zrobić badanie krwi do kontrolnej wizyty w Poradni Chorób Metabolicznych 18 listopada. Nie dość, że rano, to bez kawy. A żeby już całkiem było beznadziejnie, to jak obudziłam się o pierwszej w nocy, to był koniec spania. Rano byłam nieprzytomna. Chciałam sobie ułatwić myśląc naiwnie, że jak w Italii obojętnie w którym laboratorium sobie te badania zrobię. Na ubezpieczenie naturalne. Nawet zajrzałam do dawnej mojej przychodni i co i nic. Tylko zlecenia wystawione przez ichnią przychodnię. Szczerze mówiąc nie rozumiem w czym problem. Mogą wyniki przesłać do lekarza wystawiającego zlecenie lub odbiór osobisty.

Trudno świetnie.

Zła jak osa, pojechałam do Rudy Bykowina. Trafiłam tuż po odjeździe autobusu i musiałam czekać pół godziny. A tu, ja zombi, zimno i wietrznie. W efekcie wróciłam po w sumie trzech godzinach do domu i tylko zrzuciwszy kurtkę rzuciłam się robić kawę.

Teraz leżę okręcona kocem i dogorywam. Nawet nie macie pojęcia jak się ucieszyłam, że lekcje są dalej odwołane. Lektorka chora. Mamy nadrobić w okresie ferii po Nowym Roku.

W nocy słuchałam muzyki, czytałam, a dziś mam nadzieję spać. A jak nie, to sobie coś zaaplikuję . W nocy ze względu na te badania nie brałam żadnej tabletki na sen.

Za to bardzo się ucieszyłam, że znalazłam jedną kontynuację. Dziesięć lat temu czytałam pierwszy tom Odysei Lwowskiej pod tytułem ” Pora westchnień, pora burz”.

Bardzo mi się podobała i czekałam na tom drugi. Ale potem tyle się wydarzyło. Tułaczka trzęsieniowa i zapomniałam. Szukając książek związanych ze Lwowem natrafiłam na znajomy tytuł i okazało się, że cykl składa się już z pięciu części. Mam tylko pierwszą. Autorka Magdalena Kawka. Z pewnością trzeba kupić.

Czyli dzień pod kocem, bo dalej jestem jak zombi mimo kawy. Kto wie czy popołudnie mnie nie wessa w głąb poduszek.

Książka pod ręką. ” Kiedyś nadejdzie ten dzień”. Też na kilka części

I, żeby już całkiem było nie tak, nie mam Internetu. Już dzwoniłam do operatora i najprawdopodobniej padł reuters. Mam drugi, tylko wyjęcie karty mnie przerasta. Na szczęście Piotrek wracając z pracy przyjedzie na ratunek. Inaczej klęska.

Raczej piątek pechowy. Trzynastego chyba dzisiaj. No i od rana pech za pechem.

Jak zwykle po takim w pełnej krasie spotkaniu rodzinnym z oprawą rocznicową, kolejny dzień, to proza życia.

Wczoraj po wyjściu rodziny załadowałam jedną zmywarkę, ale serwis został na dzień następny. Jak i to, co do tej zmywarki się nie zmieściło. No i takie przywracanie pokoju do codzienności. Wczoraj wieczorem sobie odpuściłam. Nie ten wiek.

Ale jestem absolutnie zadowolona. Wszystko było smaczne i nawet spotkało się na zapas z uznaniem.

Kiedy syn rozlał spumante do toastu za szczęście dzieci, moje trzecie dziecko czyli synowa powiedziała:

-Nie, najpierw toast, za najlepszą kucharkę na świecie.

Miło mi się zrobiło, ale zaprotestowałam. To ich święto.

Drugi toast może być za ” najlepszą kucharkę na świecie”.

Bo ja naprawdę lubię dla nich gotować. A czasem też należy sobie przypomnieć jak wygląda elegancko podany obiad.

Mój wnuk naturalnie był pomagającym i tu doszło do zabawnego momentu. W Italii nauczyłam się podawania czasem w naczyniach w których się przygotowuje potrawę. Czasem z tego sposobu korzystam przy codziennym rodzinnym obiedzie. Mniej porcelany.😃

Kiedy wyciągałam cielęcinę z piekarnika Piotrek złapał drewnianą deskę, którą zawsze podkładam pod gorące naczynia. Ale tym razem półmisek. 😃

Mój osobisty patent na ryż że świeżym koperkiem świeci tryumf i Piotrek wziął sobie na obiad dzisiejszy. On też kuchci sobie sam. Do tego zaplanował rybę lub krewetki. Cielęcina zniknęła. A grzybów jeść nie może.

A w miedzy czasie dowiedziałam się o pomyśle mojego wnuka, który już myśli o obronie magisterki w marcu i jakiejś rodzinnej festy. Rozmawiał o tym z rodzicami, że może jakaś restauracja. I nagle mój wnuk powiedział:

-A ja myślę, że może zjemy i babci. Bo nigdzie tak smacznie nie zjemy.

Pewnie, że tak. To może być mój wkład w gratulacje. 😃

W planie jest gęś. Synowa postanowiła kupić i przynieść do mnie. Dawno nie piekłam gęsi. Kaczkę częściej. Ale czemu nie. Może być gęś.

Dziś porządki i odpoczynek.

Pochwaliłam się.

Do jutra.

Będą zdjęcia sprzed obiadu i zapis moich czynności.

Wczoraj zmobilizowałam się i upiekłam te blaty do szarlotki tak kruche, że łamały się przy zdejmowaniu. Nie szkodzi. Masa jabłkowa jest wilgotna, to je sklei. Zresztą wierzch dostanie kreski polewy z lukru jablkowo- cytrynowego. Zaraz się za niego biorę. I za surówkę dla Piotrka. Cielęcina dochodzi w piekarniku. Grzyby na gęsto gotowe.

Rydze na przystawkę oczyszczone i w lodowce. Garnki na kaszę i ryż przygotowane.

Kuchnia mimo, że chowam wszystko na bieżąco wygląda na używaną, a nie z katalogu. 😃

Serwis rozstawiony. Na razie z pustymi salaterkami i półmiskami. Zabiorę je później do kuchni.

Ale pokazuję wersję sprzed obiadu

Kuchnię i to co gotowe też Wam pokażę, a co. 😃 Surówkę zrobiłam, lukier

też. Ciasto wyniosłam na chwilę do pokoju, bo w kuchni za ciepło.

Na balkonie powiewa Biało-Czerwona .

Niech ten dzień będzie pogodny i świąteczny.

Do jutra.

…. nic mi nie idzie sprawnie. Wczoraj lektorka przełożyła z powodu choroby lekcje na piątek. Czy się odbędzie? Znak zapytania.

Na dziś miałam rozplanowane zakupy na targu i zastrzyk w kolano o 10.50. Niestety tramwaj miał 15 minut postoju na Rynku i już było za późno, żeby te grzyby kupić. A mogłam, bo teraz ugrzęzłam pod gabinetem. A poślizg już jest 1.15 minut, a do końca daleko, bo jeszcze nie zaczęły się zastrzyki. Mogłam znając realia iść na targ.

No, zaczynamy zastrzyki. Potem rejestracja i może te grzyby kupię. Jak nie, będą pieczarki wzmocnione suszonymi prawdziwkami.

Trudno świetnie.

A tak w ogóle, to napisałam taki post, na fejsbuku, bo mnie trafił szlag.

Ktoś, może i słusznie napisać, że się czepiam. Ale od dziennikarzy, reporterów należy wymagać poprawnej polszczyzny mimo emocji. Tymczasem w relacjach na żywo objawia się ulica Dietla z wymową tak jak się pisze. Dla mnie wychowanej w Krakowie i bawiącej się na Plantach dietlowskich, straszny zgrzyt. Czy nikt nie może zwrócić uwagę, że mówi się ‚ Ditla” .

Żeby było jasne. Teraz siedzę pod rejestracją, żeby się zamówić na kolejny zastrzyk za dwa tygodnie. A rejestracja nie działa, bo awaria serwera czy coś.

Ciąg dalszy nastąpi.

Wpół do czwartej dotarłam do domu. Prawie trzy godziny poślizgu w poradni. Ale zakupy zrobiłam. Nastąpiła zmiana menu. Z grzybów dostałam kurki i rydze. Rydze pójdą na przystawkę zamiast bakłażana, a kurki wzbogacę pieczarkami.

I najlepsza wiadomość. Pewnie dzięki kciukiem słoniki z agatu dotarły.

A teraz chwila odpoczynku i biorę się do prac kuchennych. Jabłka do szarlotki, blaty z kruchego ciasta. Przełożę jutro. I grzyby poza rydzami. Ale muszę oczyścić, a rydzów nie wolno moczyć tylko wycierać wilgotną ściereczką. Zabawa na całego.

Ale ja tak zawsze. Co mogę, to wczesniej. Może nawet dziś stół rozłożę. To na jutro zostanie cielęcina i kasza i ryż. To się będzie samo pichcić. Jeszcze marchewka dla Piotrka. Dobrze, że część pracy załatwi malakser.

I zaraz przygotuję Biało-czerwoną” na balkon.

To do jutra.

Snuję się po domu jak zombi. Znów nie śpię od piątek rano. I czuję to w oczach. Zbieram się psychicznie z jakimś takim miernym skutkiem. Przeczytałam jakieś czytadełko i wrzuciłam na Kindle serie 4 książek Moniki Koszewskiej z cyklu ” Maria „.

Popołudniu idę do szkoły. Muszę się więc wziąć w garść.

Jutro mam zastrzyk w kolano i sporo zajęć kulinarnych. Podobno „na kaca najlepsza jest praca „. Może można to przełożyć na silny stres i psychiczną demolkę.

Jak zajmę się pieczeniem szarlotki, najpierw dwóch blatów i masy szarlotkowej złapię rytm codzienny. Muszę też obgotować grzyby. Jutro je kupię, bo będę w pobliżu targu. W środę reszta w tym najważniejsza cielęcina.

No i ciekawe czy przyjdą do paczkomatu te słoniki. Jak nie, dostaną fotki. 😃

Trochę zajęć będzie. Najważniejsze, żeby się pozbierać.

Jeszcze dzisiaj muszę kupić w Ziai krem, bo mi się skończył i dobrze, że przechodzę przez Galerię Katowicką.

Do jutra.

Myślę, że kolejny raz życie narzuciło nam temat. Oczywiście chodzi o akcję terrorystyczną w Krakowie.

Ja, od wczoraj nie potrafię myśleć o niczym innym. O wspaniałej postawie policji, o chamstwie i bezczelności telewizji prawicowej i jej … Sakowicza, który na szczęście został podsumowany przez obecnego na krakowskim Rynku zwykłego obywatela.

Myślę o naszym bezpieczeństwa. Dzień wcześniej był w Krakowie mój wnuk. I tak myślę, że przecież to była sobota i wiele osób pomyślało:

-Taka ładna pogoda, może pojedziemy gdzieś . Na przykład do Krakowa.

I jak podczas każdej takiej wycieczki lądujemy na Rynku. I może kawa w ogródku. Piękne sobotnie popołudnie. I nagle …. to,z czym już spotkały się inne kraje. A my tego nie dopuszczaliśmy nawet w myśli.

Może musimy te emocje wyrzucić.

Zapraszam.

O tym, że kupiłam szpic na choinkę z łabędziem, to była siła wyższa. Ale od przedwczoraj ten duch zwany Duchem Bożego Narodzenia z pełnym szacunkiem z dużej litery jakimś cudem – jak na ducha przystało dmuchnął na mnie. Bo w Netto zobaczyłam takie ptaszki dekoracyjne. Czerwone i zielone.

I już oczami duszy zobaczyłam, że zastąpią albo dołączą do gwiazd betlejemskich, którymi podpinałam firanki świąteczne. A, że musiałam iść odebrać łabędziowy szpic plus jabłka ( szara reneta ) to nawet z chęcią wyszłam z domu. Już po porannej mgle przez którą przebijało słońce zapowiadał się piękny dzień.

Nawet myślałam, żeby wybrać się na spacer.

Nie pokazałam fotek że spaceru z przedwczoraj. A taka jesień w Chorzowie.

A tak było dzisiaj na skwerku niedaleko paczkomatu.

Ale najważniejszy był dzisiaj łabędziowy szpic. Oto on. Uhonorowany na fotelu i poduszce 😀.

W towarzystwie świątecznych ptaszków.

Teraz mój pomysł na prezent dla dzieci z okazji tej 36 rocznicy ślubu. Bardzo bym chciała, żeby we wtorek przyszedł ten drobiazg a właściwie dwa, które zamówiłam. O kciuki poproszę . Bo inaczej dostaną zapowiadającą fotkę.

Ponieważ wyczytałam, że 36 rocznica ślubu nosi nazwę Agatowych Godow, to kupiłam im dwa jednakowe agatowe słoniki.

W Italii taki drobiazg nosi nazwę ” porta fortuna ” czyli przynoszący szczęście. Ja mam takiego ” porta fortuna ” w postaci łabądka 😀, którego dostałam od Magdy i noszę w torebce. W ogóle w mojej torebce jest zestaw talizmanów.

Czerwony rożek chroniący przed ” male occhio” czyli złym okiem. W torebce w portmonetce łabądek i naturalnie łuska z karpia wigilijnego.

Dodatkowo. Mój osobisty turkus, bo turkusy chronią przed złem. Karneol symbolizujący ogień w którym odszedł Vincenzo i symbol jego ognistego charakteru i znalezione na plaży przez niego i podarowane mi serduszko.

Trudno bez świetnie 😀 taka jestem i nie mam zamiaru tego ukrywać.

Do jutra.

A, już tak dobrze szło czyli się sprawdzała. Dziś miało być słonecznie. A tymczasem mgła nie ustąpiła i o słońcu nie ma, co marzyć. Poza tym piątek czyli ta tabletka, po zażyciu której muszę być spionowana pół godziny. Gdyby to było lato pewnie poszłabym po przysłowiowe bułki.😀 Ostatnio miałam obiady rodzinne więc rano przygotowywałam, co tam mogłam.

Sama byłam zdziwiona ile przez te pół godziny można zrobić. A dziś obiadu nie ma, bo Piotrek się integruje w swojej korporacji. Idą do jakiejś knajpki, a potem.na jakiś spektakl w kinie ” Kijów „. Przypominam, że mój wnuk pracuje w Krakowie.

Z kinem ” Kijów” mam wspomnienie. Otóż było to pierwsze kino nie tylko panoramiczne, ale i stereofoniczne. To była kinowa rewolucja na owe czasy. Naturalnie zaraz poszłam do kina, które należało zaliczyć . Pamiętam, że była to 2 część radzieckiej ” Wojny i Pokoju „. Zresztą doskonała. Ale tu była stereofonia. Jadą sobie bohaterowie jakąś chyba dwukółką , ale po tylu latach głowy nie dam. Jadą tyle ile im autor kazał czyli powiedzmy 20 wiorst 😀My sobie siedzimy w kinie i jedziemy z nimi, bo długo jechali😀, a dokoła szumią liście, ptaszki śpiewają, jednym słowem jesteśmy w środku akcji.

I tyle zapamiętałam z pierwszych chwil kina ” Kijów „.

Trochę danych encyklopedycznych.

Radziecka wersja Wojny i pokoju (tytuł ros. Война и мир) to monumentalny, czteroczęściowy epicki dramat filmowy z lat 1965–1967 w reżyserii Siergieja Bondarczuka, będący wierną adaptacją słynnej powieści Lwa Tołstoja. [

Najważniejsze informacje o produkcji:

• Reżyseria i scenariusz: Siergiej Bondarczuk (we współpracy z Wasilijem Sołowjowem).
• Czas trwania: Ok. 8 godzin i 31 minut (rozbite na 4 części kinowe).
• Wytwórnia: Mosfilm.
• W obsadzie: Siergiej Bondarczuk (jako Pierre Bezuchow), Wiaczesław Tichonow (Andrzej Bołkoński), Ludmiła Sawieljewa (Natasza Rostowa).
• Rozmach: W produkcję zaangażowano ogromne środki państwowe, tysiące statystów oraz autentyczne formacje wojskowe do odtworzenia bitew z epoki napoleońskiej (w tym bitwy pod Borodino).
• Nagrody: Film zdobył Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego oraz Złoty Glob.

Kto nie widział gorąco polecam.

Skoro nie miałam wyjść na spacer uporałam się z prasowaniem i tym samym większość stałych prac domowych mam z głowy.

Odwiedził mnie syn, ale na krótko, bo został wydzwoniony i pognał załatwiać jakąś pilną sprawę.

W świąteczną środę będzie rodzinny obiad w wersji eleganckiej. Nawet serwis, który przeżył z moimi teściami wojnę i dopiero ich synowa ( czyli ja ) nadszarpnęła jego stan zostanie wyciągnięty. Był to serwis obiadowo- kawowy. Z kawowego zostało kilka talerzyków pod filiżanki. Obiadowy prawie cały tylko bez talerzyków deserowych. Chyba ostał się jeden.

Menu ustalono.

Cielęcina czyli karczek cielęcy.

Kasza typu pęczak na życzenie syna z grzybami na gęsto że śmietaną .

Dla wnuka ryż i nieśmiertelna tarta marchewka z cytryną i oliwą.

Aga sama kasza z grzybami.

Menu uzgodnione indywidualne.

.Na przystawkę bakłażan grillowany z pomidorem.

Oczywiście spumante i wino obiadowe.

Na deser szarlotka mojej babci.

A obiad oprócz tego, że świąteczny ma jeszcze drugą okazję. Moje dzieci czyli rodzice Piotrka mają 36 rocznicę ślubu 10 listopada. Doskonale się więc składa.

I tak mam co układać logistycznie.

Do jutra.

I, co by nie powiedzieć, mój organizm od razu zareagował chęcią do życia. Spałam w miarę dobrze, jak na mnie 😀. Obudziłam się kolejny raz, już na dobre przed ósmą. Wypiłam espresso, posłuchałam Graffiti i wiadomości i zaczęłam bez problemu organizować sobie dzień. Złożyłam pranie, przygotowałam rzeczy do prasowania. Na jutro. I zabrałam się za suszone ziółka. Sprawdziła się suszarka. Uzbierał się taki słoik wielorakiej mięty, z niewielkim dodatkiem bazylii. Świeża mięta rośnie dalej w skrzynce przeniesionej z balkonu. W towarzystwie rozmarynu.

Słońce wyciągnie mnie z domu. Raz, że muszę iść do paczkomatu, dwa, mini zakupy. Ale wcześniej kto wie czy nie zrobię jakiegoś jesiennego spaceru w kierunku Parku Róż. Głównie Aleją BOoWiD. A wracając zabiorę paczki i zrobię te zakupy.

Potrzebna mi szara reneta na szarlotkę mojej babci. Oczywiście, to nie jest popularna odmiana w Netto i dlatego od razu poszłam na Allegro. Kupiłam 3 kilogramy i pojutrze mam mieć dostawę. Chwała zakupom internetowym. Jak potrzeba, to tylko tam.

I przy okazji wpadłam w tryb świąteczny. W zeszłym roku przy zmianie choinki stwierdziłam, że ogromna świecąca gwiazda betlejemska jest do nowej stanowczo za ciężka i masywna. Ona ma dwa zastosowanie. Jako szpic i jako samoistna dekoracja. I w tym roku będzie ” separata”.😀. Jeszcze nie wiem w którym miejscu, ale wymyślę. I tak powstała luka. Brak szpica na choinkę. Naturalnie szklanego.

Oto cacko, jak mówiono w moim rodzinnym domu, któremu się nie oparłam.

Siła wyższa. Kończę czwarty tom ” Chaty pod starym świerkiem. Dziś chyba zaliczę i tom piąty”.

I tyle wiadomości słoneczny.

Do jutra.

Ela, napisała, że skąd ja biorę energię. A tymczasem ja dziś dołączyłam do tych, którym się nic nie chce i do wszystkiego muszą się ciągnąć za uszy

Znowu miałam białą noc. Nie pomogła tabletka na sen, pyralgina, bo bolały mnie nogi. Masakra. Wstałam przed szóstą i wypiłam kawę i tak się pętałam po domu. Trochę czytałam, trochę na siłę coś zrobiłam. Włączyłam pralkę i powiesiłam pranie.

To już był taki wyczyn, że padłam. I nawet zasnęłam.

A teraz dalej mam jesienną depresję. Bez słońca zamieram. Jutro do paczkomatu przyjdzie mój włoski ryży dr.Scotti i tabletki duoflex więc zwlokę się na zewnątrz

Ja ją nie cierpię takiej pogody.

Do jutra