Powiało grudniem

Wczoraj byłam całkiem zakręcona. Co zauważyłam dzisiaj szukając pliku z ebookiem kompletnie o innym tytule. Dobrze, że Aga mnie naprostowała i nowe eBooki wskoczyły do katalogu. Mam dwa pliki. Katalog główny że wszystkimi ebookami i katalog podręczny. Tam są nowe i często nie czytane do momentu kiedy przeczytam i usunę Z tego katalogu też przerzucam na Kindle. Dlatego staram się mieć porządek, bo inaczej usuwając z czytnika nie mogłabym wrócićdo książki.

Wczoraj też nie pokazałam pięknych świątecznych dekoracji, które nadeszły od Magdy. Jeszcze raz dziękuję.

Skoro dotarły, to mogę pokazać 🙂

A moje na fotkach. Mam się podzielić z trzecim dzieckiem. Co ma pewno po kwarantannie kataralnej Agi zrobię.

Jak pisze Magda lis zjadł łabędzia.

Dostał przebaczenie, bo może to tylko niecne pomówienie.

Dziś kiedy wyszłam do paczkomatu, apteki i Netto poczułam grudniowy powiew wiatru. Poczułam zimę. Ma to odbicie w pogodzie. Niby słońce , ale

dobrze, że włożyłam cieplejszą kurtkę.

I tak sobie sobota biegnie. Z wiadomościami, ulubionymi dziennikarzami z prawdziwego zdarzenia i książkami.

Muszę poszukać tematu na jutro, bo wiem, że był, a ja zakręcona i tylko coś mi świata

Do jutra.

Co zrobisz, jak nic nie zrobisz

Chociaż niezupełnie. Aga się pochorowała. U niej w pracy wirusowo i na nią też padło. Dziś nie poszła do pracy. A ja na wszelki wypadek zadzwoniłam do Piotrka, żeby zadecydował, czy chce przyjść. Zadecydował, że z przykrością, ale obiad odłożymy, bo nie chce nic złapać. Ma w pracy audyt więc musi być w formie.

A, że ja wczoraj rozmroziłam piersi z kurczaka, to i tak musiałam je przyrządzić. Potem gotowe danie zamrożę.

Trudno swietnie.

Lepiej dobrowolna kwarantanna niż wyrzuty sumienia.

Pogoda daje moim nogom popalić. Znów nad ranem podparłam się pyralginą. Zrobiłam zakupy apteczne. Dla Agi syrop i chyba zadziałał , bo przestała kaszleć. Kupiłam też w aptece miód. Ostatnio tylko tam kupujemy miody. Dla mnie witamina D i na jutro zamówiłam ten zastrzyk na odbudowę masy kostnej.

Jutro i tak muszę wyjść do paczkomatu. Dziś odebrałam przesyłkę że środkami higienicznymi. Kupuję na Allegro raz w miesiącu i cena jest dużo niższa niż w aptece. Jutro przyjdzie nowy kosz na pranie do łazienki, bo nasz już mocno wiekowy choć trzyma się dobrze. Pójdzie do piwnicy na ewentualny pojemnik przy malowaniu mieszkania. Kupiłam też jasiek z puchu, bo kupiony ostatnio z pierza jest tak nabity, że nie taki jak ja lubię. A lubię mięciutki. Dokupiłam odrazu dwie kolorowe poszewki, żeby nie płacić za dostawę.

I tak słucham niepokojących wiadomości o naruszeniu naszej granicy.

Poza tym wracam do czytania.

Do jutra.

Czas na przyspieszenie

Jakoś tak się to dzieje. Ponieważ przez trzy dni wychodziłam z domu nie tylko na zakupy pod dom, to dziś zaplanowałam dzień gospodarczy. Bez żadnego wyjścia na zewnątrz.

Same wiecie jak to jest. Takie powtarzalne czynnosci. I mnie jeszcze dochodzi podlewanie części kwiatów. Napełnianie butelek, żeby woda była odstana. To już trochę czasu zajmuje. Ze stołu łypie na mnie zadanie z włoskiego. Dziś może dokończę pierwszą kartkę. Więcej jak jedną nie chce mi się robić, a czas ucieka. Wiem, że jak już przysiądę to poleci. W ramach relaksu zaliczyłam dwa najnowsze odcinki ” Na dobre i na złe”. Drugi jako przedpremierowy.

Zaraz muszę wyjąć pranie i powiesić. Niestety balkon odpada. Za długo by schło.

Poza tym trafiłam na książkę, która mnie zainteresowała z racji miejsca akcji. To Ruda Śląska, granicząca z moim Chorzowem. Cykl, którego pierwszy tom się ukazał nazywa się ” Kamienica „. Akcja zaczyna się po wojnie. Bardzo jestem ciekawa. Oczywiście kupilam.

Mimo, że czytam naprawdę szybko i w ciągu czasowym książek przybywa. Stos do czytania w pierwszej kolejności rośnie.

Jutro obiad z wnukiem. Dziś tylko trochę pogaduszek telefonicznych.

To była przerwa na blog.

Do jutra.

Wieje wiosną

Od wczoraj zamiast zimy w powietrzu czuje się zapach wiosny. Mimo deszczu, a wczoraj lało solidnie. Udało mi się ” Między strugami deszczu ” posiłkując się tytułem jednej z książek pojechać do Parku Pamięci. Zapaliłam światełka i wyrzuciłam jedną doniczkę chryzantem. Pozostałe kwiaty czują się dobrze. A tu niedługo trzeba pojechać że świąteczną dekoracją. Na pewno na 8 grudnia.

Dziś znowu miałam podobny kierunek, bo wizyta w Poradni Chorób Metabolicznych. Zmiana kuracji, bo ta tabletka jeden raz w tygodniu z półgodzinnym chodzeniem nie była według mnie bezproblemową. Słaba się po niej czułam. Dostałam receptę na zastrzyk. Jeden na pół roku. Jeszcze nie wykupiłam, bo nie chciało mi się iść do apteki. Poza tym witamina B też jakaś dawka raz w tygodniu. Plus w dalszym ciagu tabletka z witaminą D.

Trudno świetnie.

Wróciłam nawet dość szybko. Tym razem komunikacja współpracowała ze mną. Wiał natomiast silny wiatr i mimo wysokiej temperatury szał był konieczny.

W domu jak w domu. Mam trochę różności stałych i zaplanowanych.

Polecam film, który stanowi materiał dla mojego zadania domowego. Reżyser Salvatores wpadł na pomysł zapisu jednego dnia w Italii. Różni ludzie za pomocą telefonów rejestrowali swój dzień – konkretnie był to 26 października 2013 roku. Później z tych relacji reżyser zmontował dokument o jednym dniu Włochów.

Myślę, że można ten film znaleźć na You tube.

https://en.wikipedia.org/wiki/Italy_in_a_Day

Sama też może, go jeszcze raz zobaczę, bo zadanie domowe jest dość rozbudowane. Na razie zerknęłam na pierwszą stronę, a mam ich cztery. 😃

Ale na razie kanapa, jasiek i kocyk.

Przywilej emerytki.

Do jutra.

Poniedziałek w punktach

Wstałam późno jak na mnie, bo o 9- tej. O 4- tej wzięłam pyralginę, bo obudził mnie ból nóg. I zasnęłam.

Wypiłam kawę i ogarnęłam dom. Zrobiłam jedną pralkę i zaraz pranie powiesiłam.

Wyniosłam na balkon kupione przez Agę pudło pigwy. Będzie robić swoją nalewkę.

Cały czas w przerwach czytałam.

Wyszłam o 12- tej do sklepu i do butelkomatu. Dziś łykał bez problemu.

Jak wróciłam czytałam dalej i słuchałam wiadomości. Mam podzielną uwagę do nadal.

O 16- tej pojechałam do szkoly. W Katowicach komunikacyjny zamęt. Tramwaje jeżdżą na okolo. Ale dojechałam i nawet do Galerii do Ziai weszłam po krem. Teraz piszę w tramwaju. Wycieczka dojazdowa trwa. Na Rynku rozkłada się kiermasz świąteczny. Diabelski Młyn już stoi.

Na lekcji oglądaliśmy dokument o pełnym włoskim dniu 26 października 2013 roku zrobiony przez słynnego włoskiego reżysera Salvatores. Zadanie domowe solidne. Związane z filmem. Zacznę robić pod koniec tygodnia. Poszukam tego filmu i może jeszcze raz zobaczę.

Widzimy się pojutrze.

Dzień Bloga Otwartego

Wracamy do Waszych tematów. Po kolei. Najpierw ” nasze ulubione miejsce, tam gdzie mieszkamy „. Temat Azalii.

Ja właściwie powinnam powiedzieć o kilku miastach. O Krakowie, Ascoli Piceno i Chorzowie. O Chorzowie sprzed Italii i po powrocie.

Kraków, mój Kraków dzieciństwa i potem Kraków wczesnej młodości.

Kraków dzieciństwa, to Planty w jednym specjalnym miejscu. Tam gdzie bila duża fontanna, a na sadzawce kwitły nenufary i pływały łabędzie, 😀 i miały swój domek na wyspie. Mogłam godzinami stać na mostku i przebiegać z jednej strony na drugą. Aż babci siedzącej na ławce w pobliżu się znudziło i padało:

– Lucia idziemy.

Kiedy stałam się osobą z dowodem osobistym i grupą przyjaciół z podobnym zadęciem artystycznym jak ja 😀 tym miejscem stała się Jana Michalikowa. Jeszcze w zabytkowej sali nie było zakazu palenia, ale pamiętam jak go wprowadzono i musieliśmy się przenieść do sali dla palących. To już nie było to. W Jamie mieliśmy swój stolik, przy którym zawsze ktoś siedział. Tam spędzałam mnóstwo godzin.

Wyjechałam na Śląsk i zaczęłam oswajać śląskie klimaty. Już byłam mamą, a tuż przy domu były najstarsze ogródki działkowe. P.O.D ” Nadzieja”. Miały ponad sto lat. Nazywałam je ” Pod Nadzieją”. Piękna brama, alejka prowadząca w głąb gdzie była duża sadzawka po której pływały … łabędzie i domek dla nich na wysepce. Piękny zakątek. Z wierzbami płaczącymi, ozdobnymi kulami przy alejce i ławeczkach. Mój malutki syn najpierw spał w wózku, a ja czytałam książkę, później biegał i przyglądał się łabędziom. A z czasem w towarzystwie dzieci przyjaciół bawił się na huśtawkach czy w piaskownicy, a mamy rozmawiały na ławce.

Nie ma tego urokliwego miejsca. Poszło pod buldożery, bo tamtędy przebiega śląska ” średnicówka”. A ja mam pod domem na nasypie, bo ” średnicówka ” biegnie dołem przystanek tramwajowy.

Ale te prace trwały już przed moim wyjazdem do Italii. Wróciłam kiedy wszystko działało. A miejscem, które lubię choć bez egzaltacji stał się ” Park Róż”. Pokazywany na blogu wielokrotnie i różnych porach roku.

Ukochane zaułki i miejsca mam w Ascoli Piceno. Najpierw urokliwa uliczka nad rzeką Tronto. I ta w pobliżu Porta Tufilla i ta w pobliżu uliczki Lisa nazwana przeze mnie ” Pod murami „. Tych miejsc, które tam kocham jest tak dużo, że trudno wszystkie wymienić. Specjalnym miejscem jest Piazza Roma niewielki urokliwy plac w samym centrum Starego Miasta z ławeczkami i pomnikiem poległych. Miejsce specjalne, które ma w mojej pamięci tyle wspomnień, jak żadne inne.

Zapraszam do opowieści o Waszych miejscach specjalnych.

Wczoraj a dziś

Po tym jak wrzucilam wpis na blog miałam awarię Internetu, a właściwie reutersa. Zdążyłam wezwać pomoc czyli Piotrka i padłam. W krainę Morfeusza i to bez przesady. Spałam i spałam, aż po piątej kiedy kolejny raz się przebudziłam zwlokłam się, żeby wymyślić obiad dla wnuka. Szybko rozmroziłam mielone z indyka i wyjęłam marchewkę na surówkę. Ryż z koperkiem jeszcze miałam. I tak, starłam marchewkę, w malakserze, doprawiłam cytryną i oliwą, usmażyłam klopsy i obiad był gotowy. Nie oparł się też reszcie szarlotki, ale tylko symbolicznie, bo jak na razie ciasto i to z jabłkami w jego diecie zakazane.

Z awarią szybko się uporał i nawet powiedział na podziękowania, że nic wielkiego nie zrobił, bo tylko podłączył nowy reuter. Pewnie nic wielkiego, ale jednak te piny i kody pisane maczkiem nie na moje oczy. Faktycznie gdybym musiała, to jest jeszcze Aga w obwodzie i ja sama zmuszona. Ale po co, skoro mam natychmiastową pomoc. I jak już wszystko działało pooglądaliśmy sobie wespół zespół moje programy polityczne rycząc oboje czasem że śmiechu.

A dziś po Bogu dzięki prawie normalnie przespanej nocy ogarnęłam dom i czytam. Oglądając dziennik od czasu do czasu, żeby być w temacie, bo dzieje się.

Duch Bożego Narodzenia zobaczył na naszym balkonie na gałązkach dzikiego wina kolorowe świecące wróbelki. Jeżeli nic nie stanie na przeszkodzie przylecą na nasz balkon.

https://www.facebook.com/share/r/1AAEgLHEU5/

I taka ta sobota. Bez nerwów, ale za to z bolącymi nogami. Muszę, coś z tym zrobić, bo to już nie kolana, a wyraźnie mięśnie. SKS w ataku. Ale ja się tak łatwo nie dam. Dziś rano świeciło słońce, cały pokój w słońcu i pomyślałam, że jest one piękne, ale takie zimowe. Świeci takim innym blaskiem.

A w domu trochę lata jesienią. Pelargonie i goździki kwitną.

Do jutra.

Ja zombi

Dzisiaj musiałam zrobić badanie krwi do kontrolnej wizyty w Poradni Chorób Metabolicznych 18 listopada. Nie dość, że rano, to bez kawy. A żeby już całkiem było beznadziejnie, to jak obudziłam się o pierwszej w nocy, to był koniec spania. Rano byłam nieprzytomna. Chciałam sobie ułatwić myśląc naiwnie, że jak w Italii obojętnie w którym laboratorium sobie te badania zrobię. Na ubezpieczenie naturalne. Nawet zajrzałam do dawnej mojej przychodni i co i nic. Tylko zlecenia wystawione przez ichnią przychodnię. Szczerze mówiąc nie rozumiem w czym problem. Mogą wyniki przesłać do lekarza wystawiającego zlecenie lub odbiór osobisty.

Trudno świetnie.

Zła jak osa, pojechałam do Rudy Bykowina. Trafiłam tuż po odjeździe autobusu i musiałam czekać pół godziny. A tu, ja zombi, zimno i wietrznie. W efekcie wróciłam po w sumie trzech godzinach do domu i tylko zrzuciwszy kurtkę rzuciłam się robić kawę.

Teraz leżę okręcona kocem i dogorywam. Nawet nie macie pojęcia jak się ucieszyłam, że lekcje są dalej odwołane. Lektorka chora. Mamy nadrobić w okresie ferii po Nowym Roku.

W nocy słuchałam muzyki, czytałam, a dziś mam nadzieję spać. A jak nie, to sobie coś zaaplikuję . W nocy ze względu na te badania nie brałam żadnej tabletki na sen.

Za to bardzo się ucieszyłam, że znalazłam jedną kontynuację. Dziesięć lat temu czytałam pierwszy tom Odysei Lwowskiej pod tytułem ” Pora westchnień, pora burz”.

Bardzo mi się podobała i czekałam na tom drugi. Ale potem tyle się wydarzyło. Tułaczka trzęsieniowa i zapomniałam. Szukając książek związanych ze Lwowem natrafiłam na znajomy tytuł i okazało się, że cykl składa się już z pięciu części. Mam tylko pierwszą. Autorka Magdalena Kawka. Z pewnością trzeba kupić.

Czyli dzień pod kocem, bo dalej jestem jak zombi mimo kawy. Kto wie czy popołudnie mnie nie wessa w głąb poduszek.

Książka pod ręką. ” Kiedyś nadejdzie ten dzień”. Też na kilka części

I, żeby już całkiem było nie tak, nie mam Internetu. Już dzwoniłam do operatora i najprawdopodobniej padł reuters. Mam drugi, tylko wyjęcie karty mnie przerasta. Na szczęście Piotrek wracając z pracy przyjedzie na ratunek. Inaczej klęska.

Raczej piątek pechowy. Trzynastego chyba dzisiaj. No i od rana pech za pechem.

W czwartkowe przedpołudnie

Jak zwykle po takim w pełnej krasie spotkaniu rodzinnym z oprawą rocznicową, kolejny dzień, to proza życia.

Wczoraj po wyjściu rodziny załadowałam jedną zmywarkę, ale serwis został na dzień następny. Jak i to, co do tej zmywarki się nie zmieściło. No i takie przywracanie pokoju do codzienności. Wczoraj wieczorem sobie odpuściłam. Nie ten wiek.

Ale jestem absolutnie zadowolona. Wszystko było smaczne i nawet spotkało się na zapas z uznaniem.

Kiedy syn rozlał spumante do toastu za szczęście dzieci, moje trzecie dziecko czyli synowa powiedziała:

-Nie, najpierw toast, za najlepszą kucharkę na świecie.

Miło mi się zrobiło, ale zaprotestowałam. To ich święto.

Drugi toast może być za ” najlepszą kucharkę na świecie”.

Bo ja naprawdę lubię dla nich gotować. A czasem też należy sobie przypomnieć jak wygląda elegancko podany obiad.

Mój wnuk naturalnie był pomagającym i tu doszło do zabawnego momentu. W Italii nauczyłam się podawania czasem w naczyniach w których się przygotowuje potrawę. Czasem z tego sposobu korzystam przy codziennym rodzinnym obiedzie. Mniej porcelany.😃

Kiedy wyciągałam cielęcinę z piekarnika Piotrek złapał drewnianą deskę, którą zawsze podkładam pod gorące naczynia. Ale tym razem półmisek. 😃

Mój osobisty patent na ryż że świeżym koperkiem świeci tryumf i Piotrek wziął sobie na obiad dzisiejszy. On też kuchci sobie sam. Do tego zaplanował rybę lub krewetki. Cielęcina zniknęła. A grzybów jeść nie może.

A w miedzy czasie dowiedziałam się o pomyśle mojego wnuka, który już myśli o obronie magisterki w marcu i jakiejś rodzinnej festy. Rozmawiał o tym z rodzicami, że może jakaś restauracja. I nagle mój wnuk powiedział:

-A ja myślę, że może zjemy i babci. Bo nigdzie tak smacznie nie zjemy.

Pewnie, że tak. To może być mój wkład w gratulacje. 😃

W planie jest gęś. Synowa postanowiła kupić i przynieść do mnie. Dawno nie piekłam gęsi. Kaczkę częściej. Ale czemu nie. Może być gęś.

Dziś porządki i odpoczynek.

Pochwaliłam się.

Do jutra.

Zapis do Kroniki Rodzinnej

Będą zdjęcia sprzed obiadu i zapis moich czynności.

Wczoraj zmobilizowałam się i upiekłam te blaty do szarlotki tak kruche, że łamały się przy zdejmowaniu. Nie szkodzi. Masa jabłkowa jest wilgotna, to je sklei. Zresztą wierzch dostanie kreski polewy z lukru jablkowo- cytrynowego. Zaraz się za niego biorę. I za surówkę dla Piotrka. Cielęcina dochodzi w piekarniku. Grzyby na gęsto gotowe.

Rydze na przystawkę oczyszczone i w lodowce. Garnki na kaszę i ryż przygotowane.

Kuchnia mimo, że chowam wszystko na bieżąco wygląda na używaną, a nie z katalogu. 😃

Serwis rozstawiony. Na razie z pustymi salaterkami i półmiskami. Zabiorę je później do kuchni.

Ale pokazuję wersję sprzed obiadu

Kuchnię i to co gotowe też Wam pokażę, a co. 😃 Surówkę zrobiłam, lukier

też. Ciasto wyniosłam na chwilę do pokoju, bo w kuchni za ciepło.

Na balkonie powiewa Biało-Czerwona .

Niech ten dzień będzie pogodny i świąteczny.

Do jutra.