Jak zwykle po takim w pełnej krasie spotkaniu rodzinnym z oprawą rocznicową, kolejny dzień, to proza życia.

Wczoraj po wyjściu rodziny załadowałam jedną zmywarkę, ale serwis został na dzień następny. Jak i to, co do tej zmywarki się nie zmieściło. No i takie przywracanie pokoju do codzienności. Wczoraj wieczorem sobie odpuściłam. Nie ten wiek.

Ale jestem absolutnie zadowolona. Wszystko było smaczne i nawet spotkało się na zapas z uznaniem.

Kiedy syn rozlał spumante do toastu za szczęście dzieci, moje trzecie dziecko czyli synowa powiedziała:

-Nie, najpierw toast, za najlepszą kucharkę na świecie.

Miło mi się zrobiło, ale zaprotestowałam. To ich święto.

Drugi toast może być za ” najlepszą kucharkę na świecie”.

Bo ja naprawdę lubię dla nich gotować. A czasem też należy sobie przypomnieć jak wygląda elegancko podany obiad.

Mój wnuk naturalnie był pomagającym i tu doszło do zabawnego momentu. W Italii nauczyłam się podawania czasem w naczyniach w których się przygotowuje potrawę. Czasem z tego sposobu korzystam przy codziennym rodzinnym obiedzie. Mniej porcelany.😃

Kiedy wyciągałam cielęcinę z piekarnika Piotrek złapał drewnianą deskę, którą zawsze podkładam pod gorące naczynia. Ale tym razem półmisek. 😃

Mój osobisty patent na ryż że świeżym koperkiem świeci tryumf i Piotrek wziął sobie na obiad dzisiejszy. On też kuchci sobie sam. Do tego zaplanował rybę lub krewetki. Cielęcina zniknęła. A grzybów jeść nie może.

A w miedzy czasie dowiedziałam się o pomyśle mojego wnuka, który już myśli o obronie magisterki w marcu i jakiejś rodzinnej festy. Rozmawiał o tym z rodzicami, że może jakaś restauracja. I nagle mój wnuk powiedział:

-A ja myślę, że może zjemy i babci. Bo nigdzie tak smacznie nie zjemy.

Pewnie, że tak. To może być mój wkład w gratulacje. 😃

W planie jest gęś. Synowa postanowiła kupić i przynieść do mnie. Dawno nie piekłam gęsi. Kaczkę częściej. Ale czemu nie. Może być gęś.

Dziś porządki i odpoczynek.

Pochwaliłam się.

Do jutra.

Będą zdjęcia sprzed obiadu i zapis moich czynności.

Wczoraj zmobilizowałam się i upiekłam te blaty do szarlotki tak kruche, że łamały się przy zdejmowaniu. Nie szkodzi. Masa jabłkowa jest wilgotna, to je sklei. Zresztą wierzch dostanie kreski polewy z lukru jablkowo- cytrynowego. Zaraz się za niego biorę. I za surówkę dla Piotrka. Cielęcina dochodzi w piekarniku. Grzyby na gęsto gotowe.

Rydze na przystawkę oczyszczone i w lodowce. Garnki na kaszę i ryż przygotowane.

Kuchnia mimo, że chowam wszystko na bieżąco wygląda na używaną, a nie z katalogu. 😃

Serwis rozstawiony. Na razie z pustymi salaterkami i półmiskami. Zabiorę je później do kuchni.

Ale pokazuję wersję sprzed obiadu

Kuchnię i to co gotowe też Wam pokażę, a co. 😃 Surówkę zrobiłam, lukier

też. Ciasto wyniosłam na chwilę do pokoju, bo w kuchni za ciepło.

Na balkonie powiewa Biało-Czerwona .

Niech ten dzień będzie pogodny i świąteczny.

Do jutra.

…. nic mi nie idzie sprawnie. Wczoraj lektorka przełożyła z powodu choroby lekcje na piątek. Czy się odbędzie? Znak zapytania.

Na dziś miałam rozplanowane zakupy na targu i zastrzyk w kolano o 10.50. Niestety tramwaj miał 15 minut postoju na Rynku i już było za późno, żeby te grzyby kupić. A mogłam, bo teraz ugrzęzłam pod gabinetem. A poślizg już jest 1.15 minut, a do końca daleko, bo jeszcze nie zaczęły się zastrzyki. Mogłam znając realia iść na targ.

No, zaczynamy zastrzyki. Potem rejestracja i może te grzyby kupię. Jak nie, będą pieczarki wzmocnione suszonymi prawdziwkami.

Trudno świetnie.

A tak w ogóle, to napisałam taki post, na fejsbuku, bo mnie trafił szlag.

Ktoś, może i słusznie napisać, że się czepiam. Ale od dziennikarzy, reporterów należy wymagać poprawnej polszczyzny mimo emocji. Tymczasem w relacjach na żywo objawia się ulica Dietla z wymową tak jak się pisze. Dla mnie wychowanej w Krakowie i bawiącej się na Plantach dietlowskich, straszny zgrzyt. Czy nikt nie może zwrócić uwagę, że mówi się ‚ Ditla” .

Żeby było jasne. Teraz siedzę pod rejestracją, żeby się zamówić na kolejny zastrzyk za dwa tygodnie. A rejestracja nie działa, bo awaria serwera czy coś.

Ciąg dalszy nastąpi.

Wpół do czwartej dotarłam do domu. Prawie trzy godziny poślizgu w poradni. Ale zakupy zrobiłam. Nastąpiła zmiana menu. Z grzybów dostałam kurki i rydze. Rydze pójdą na przystawkę zamiast bakłażana, a kurki wzbogacę pieczarkami.

I najlepsza wiadomość. Pewnie dzięki kciukiem słoniki z agatu dotarły.

A teraz chwila odpoczynku i biorę się do prac kuchennych. Jabłka do szarlotki, blaty z kruchego ciasta. Przełożę jutro. I grzyby poza rydzami. Ale muszę oczyścić, a rydzów nie wolno moczyć tylko wycierać wilgotną ściereczką. Zabawa na całego.

Ale ja tak zawsze. Co mogę, to wczesniej. Może nawet dziś stół rozłożę. To na jutro zostanie cielęcina i kasza i ryż. To się będzie samo pichcić. Jeszcze marchewka dla Piotrka. Dobrze, że część pracy załatwi malakser.

I zaraz przygotuję Biało-czerwoną” na balkon.

To do jutra.

Snuję się po domu jak zombi. Znów nie śpię od piątek rano. I czuję to w oczach. Zbieram się psychicznie z jakimś takim miernym skutkiem. Przeczytałam jakieś czytadełko i wrzuciłam na Kindle serie 4 książek Moniki Koszewskiej z cyklu ” Maria „.

Popołudniu idę do szkoły. Muszę się więc wziąć w garść.

Jutro mam zastrzyk w kolano i sporo zajęć kulinarnych. Podobno „na kaca najlepsza jest praca „. Może można to przełożyć na silny stres i psychiczną demolkę.

Jak zajmę się pieczeniem szarlotki, najpierw dwóch blatów i masy szarlotkowej złapię rytm codzienny. Muszę też obgotować grzyby. Jutro je kupię, bo będę w pobliżu targu. W środę reszta w tym najważniejsza cielęcina.

No i ciekawe czy przyjdą do paczkomatu te słoniki. Jak nie, dostaną fotki. 😃

Trochę zajęć będzie. Najważniejsze, żeby się pozbierać.

Jeszcze dzisiaj muszę kupić w Ziai krem, bo mi się skończył i dobrze, że przechodzę przez Galerię Katowicką.

Do jutra.

Myślę, że kolejny raz życie narzuciło nam temat. Oczywiście chodzi o akcję terrorystyczną w Krakowie.

Ja, od wczoraj nie potrafię myśleć o niczym innym. O wspaniałej postawie policji, o chamstwie i bezczelności telewizji prawicowej i jej … Sakowicza, który na szczęście został podsumowany przez obecnego na krakowskim Rynku zwykłego obywatela.

Myślę o naszym bezpieczeństwa. Dzień wcześniej był w Krakowie mój wnuk. I tak myślę, że przecież to była sobota i wiele osób pomyślało:

-Taka ładna pogoda, może pojedziemy gdzieś . Na przykład do Krakowa.

I jak podczas każdej takiej wycieczki lądujemy na Rynku. I może kawa w ogródku. Piękne sobotnie popołudnie. I nagle …. to,z czym już spotkały się inne kraje. A my tego nie dopuszczaliśmy nawet w myśli.

Może musimy te emocje wyrzucić.

Zapraszam.

O tym, że kupiłam szpic na choinkę z łabędziem, to była siła wyższa. Ale od przedwczoraj ten duch zwany Duchem Bożego Narodzenia z pełnym szacunkiem z dużej litery jakimś cudem – jak na ducha przystało dmuchnął na mnie. Bo w Netto zobaczyłam takie ptaszki dekoracyjne. Czerwone i zielone.

I już oczami duszy zobaczyłam, że zastąpią albo dołączą do gwiazd betlejemskich, którymi podpinałam firanki świąteczne. A, że musiałam iść odebrać łabędziowy szpic plus jabłka ( szara reneta ) to nawet z chęcią wyszłam z domu. Już po porannej mgle przez którą przebijało słońce zapowiadał się piękny dzień.

Nawet myślałam, żeby wybrać się na spacer.

Nie pokazałam fotek że spaceru z przedwczoraj. A taka jesień w Chorzowie.

A tak było dzisiaj na skwerku niedaleko paczkomatu.

Ale najważniejszy był dzisiaj łabędziowy szpic. Oto on. Uhonorowany na fotelu i poduszce 😀.

W towarzystwie świątecznych ptaszków.

Teraz mój pomysł na prezent dla dzieci z okazji tej 36 rocznicy ślubu. Bardzo bym chciała, żeby we wtorek przyszedł ten drobiazg a właściwie dwa, które zamówiłam. O kciuki poproszę . Bo inaczej dostaną zapowiadającą fotkę.

Ponieważ wyczytałam, że 36 rocznica ślubu nosi nazwę Agatowych Godow, to kupiłam im dwa jednakowe agatowe słoniki.

W Italii taki drobiazg nosi nazwę ” porta fortuna ” czyli przynoszący szczęście. Ja mam takiego ” porta fortuna ” w postaci łabądka 😀, którego dostałam od Magdy i noszę w torebce. W ogóle w mojej torebce jest zestaw talizmanów.

Czerwony rożek chroniący przed ” male occhio” czyli złym okiem. W torebce w portmonetce łabądek i naturalnie łuska z karpia wigilijnego.

Dodatkowo. Mój osobisty turkus, bo turkusy chronią przed złem. Karneol symbolizujący ogień w którym odszedł Vincenzo i symbol jego ognistego charakteru i znalezione na plaży przez niego i podarowane mi serduszko.

Trudno bez świetnie 😀 taka jestem i nie mam zamiaru tego ukrywać.

Do jutra.

A, już tak dobrze szło czyli się sprawdzała. Dziś miało być słonecznie. A tymczasem mgła nie ustąpiła i o słońcu nie ma, co marzyć. Poza tym piątek czyli ta tabletka, po zażyciu której muszę być spionowana pół godziny. Gdyby to było lato pewnie poszłabym po przysłowiowe bułki.😀 Ostatnio miałam obiady rodzinne więc rano przygotowywałam, co tam mogłam.

Sama byłam zdziwiona ile przez te pół godziny można zrobić. A dziś obiadu nie ma, bo Piotrek się integruje w swojej korporacji. Idą do jakiejś knajpki, a potem.na jakiś spektakl w kinie ” Kijów „. Przypominam, że mój wnuk pracuje w Krakowie.

Z kinem ” Kijów” mam wspomnienie. Otóż było to pierwsze kino nie tylko panoramiczne, ale i stereofoniczne. To była kinowa rewolucja na owe czasy. Naturalnie zaraz poszłam do kina, które należało zaliczyć . Pamiętam, że była to 2 część radzieckiej ” Wojny i Pokoju „. Zresztą doskonała. Ale tu była stereofonia. Jadą sobie bohaterowie jakąś chyba dwukółką , ale po tylu latach głowy nie dam. Jadą tyle ile im autor kazał czyli powiedzmy 20 wiorst 😀My sobie siedzimy w kinie i jedziemy z nimi, bo długo jechali😀, a dokoła szumią liście, ptaszki śpiewają, jednym słowem jesteśmy w środku akcji.

I tyle zapamiętałam z pierwszych chwil kina ” Kijów „.

Trochę danych encyklopedycznych.

Radziecka wersja Wojny i pokoju (tytuł ros. Война и мир) to monumentalny, czteroczęściowy epicki dramat filmowy z lat 1965–1967 w reżyserii Siergieja Bondarczuka, będący wierną adaptacją słynnej powieści Lwa Tołstoja. [

Najważniejsze informacje o produkcji:

• Reżyseria i scenariusz: Siergiej Bondarczuk (we współpracy z Wasilijem Sołowjowem).
• Czas trwania: Ok. 8 godzin i 31 minut (rozbite na 4 części kinowe).
• Wytwórnia: Mosfilm.
• W obsadzie: Siergiej Bondarczuk (jako Pierre Bezuchow), Wiaczesław Tichonow (Andrzej Bołkoński), Ludmiła Sawieljewa (Natasza Rostowa).
• Rozmach: W produkcję zaangażowano ogromne środki państwowe, tysiące statystów oraz autentyczne formacje wojskowe do odtworzenia bitew z epoki napoleońskiej (w tym bitwy pod Borodino).
• Nagrody: Film zdobył Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego oraz Złoty Glob.

Kto nie widział gorąco polecam.

Skoro nie miałam wyjść na spacer uporałam się z prasowaniem i tym samym większość stałych prac domowych mam z głowy.

Odwiedził mnie syn, ale na krótko, bo został wydzwoniony i pognał załatwiać jakąś pilną sprawę.

W świąteczną środę będzie rodzinny obiad w wersji eleganckiej. Nawet serwis, który przeżył z moimi teściami wojnę i dopiero ich synowa ( czyli ja ) nadszarpnęła jego stan zostanie wyciągnięty. Był to serwis obiadowo- kawowy. Z kawowego zostało kilka talerzyków pod filiżanki. Obiadowy prawie cały tylko bez talerzyków deserowych. Chyba ostał się jeden.

Menu ustalono.

Cielęcina czyli karczek cielęcy.

Kasza typu pęczak na życzenie syna z grzybami na gęsto że śmietaną .

Dla wnuka ryż i nieśmiertelna tarta marchewka z cytryną i oliwą.

Aga sama kasza z grzybami.

Menu uzgodnione indywidualne.

.Na przystawkę bakłażan grillowany z pomidorem.

Oczywiście spumante i wino obiadowe.

Na deser szarlotka mojej babci.

A obiad oprócz tego, że świąteczny ma jeszcze drugą okazję. Moje dzieci czyli rodzice Piotrka mają 36 rocznicę ślubu 10 listopada. Doskonale się więc składa.

I tak mam co układać logistycznie.

Do jutra.

I, co by nie powiedzieć, mój organizm od razu zareagował chęcią do życia. Spałam w miarę dobrze, jak na mnie 😀. Obudziłam się kolejny raz, już na dobre przed ósmą. Wypiłam espresso, posłuchałam Graffiti i wiadomości i zaczęłam bez problemu organizować sobie dzień. Złożyłam pranie, przygotowałam rzeczy do prasowania. Na jutro. I zabrałam się za suszone ziółka. Sprawdziła się suszarka. Uzbierał się taki słoik wielorakiej mięty, z niewielkim dodatkiem bazylii. Świeża mięta rośnie dalej w skrzynce przeniesionej z balkonu. W towarzystwie rozmarynu.

Słońce wyciągnie mnie z domu. Raz, że muszę iść do paczkomatu, dwa, mini zakupy. Ale wcześniej kto wie czy nie zrobię jakiegoś jesiennego spaceru w kierunku Parku Róż. Głównie Aleją BOoWiD. A wracając zabiorę paczki i zrobię te zakupy.

Potrzebna mi szara reneta na szarlotkę mojej babci. Oczywiście, to nie jest popularna odmiana w Netto i dlatego od razu poszłam na Allegro. Kupiłam 3 kilogramy i pojutrze mam mieć dostawę. Chwała zakupom internetowym. Jak potrzeba, to tylko tam.

I przy okazji wpadłam w tryb świąteczny. W zeszłym roku przy zmianie choinki stwierdziłam, że ogromna świecąca gwiazda betlejemska jest do nowej stanowczo za ciężka i masywna. Ona ma dwa zastosowanie. Jako szpic i jako samoistna dekoracja. I w tym roku będzie ” separata”.😀. Jeszcze nie wiem w którym miejscu, ale wymyślę. I tak powstała luka. Brak szpica na choinkę. Naturalnie szklanego.

Oto cacko, jak mówiono w moim rodzinnym domu, któremu się nie oparłam.

Siła wyższa. Kończę czwarty tom ” Chaty pod starym świerkiem. Dziś chyba zaliczę i tom piąty”.

I tyle wiadomości słoneczny.

Do jutra.

Ela, napisała, że skąd ja biorę energię. A tymczasem ja dziś dołączyłam do tych, którym się nic nie chce i do wszystkiego muszą się ciągnąć za uszy

Znowu miałam białą noc. Nie pomogła tabletka na sen, pyralgina, bo bolały mnie nogi. Masakra. Wstałam przed szóstą i wypiłam kawę i tak się pętałam po domu. Trochę czytałam, trochę na siłę coś zrobiłam. Włączyłam pralkę i powiesiłam pranie.

To już był taki wyczyn, że padłam. I nawet zasnęłam.

A teraz dalej mam jesienną depresję. Bez słońca zamieram. Jutro do paczkomatu przyjdzie mój włoski ryży dr.Scotti i tabletki duoflex więc zwlokę się na zewnątrz

Ja ją nie cierpię takiej pogody.

Do jutra

Wczoraj, już miałam iść do szkoły, kiedy chowając do torebki telefon zauważyłam wiadomość. I dobrze, że zajrzałam, bo to było odwołanie zajęć językowych. Ostałam się jedyną więc dobrze, że odebrałam. I powiem tak. Wyjątkowo mi się nie chciało wychodzić z domu po tym sprzątaniu. Tak, że z dużą przyjemnością zaległam na kanapie przed telewizorem oglądając serial ” Akcja pod Trybunałem „.

I bardzo się cieszę, że jest możliwość blokowania różnych trolli i ich widoku IP, bo od razu wpadają do kosza.

A dziś nic mnie uratuje i muszę iść na zakupy.

A w Ascoli zaczął się remont naszego domu na Lisa. Grazia przysłała mi fotki

i prośbę o zdjęcia wnętrza, bo chce pogadać z zaprzyjaźnionym projektantem.

Jak bardzo cieszyłby się Vincenzo i ja z nim kiedy pojawiłaby się możliwość powrotu do domu.

Casa nostra. Cóż teraz dom mam tu, a tamten został na szczęście na wielu zdjęciach. Wczoraj wędrowałam po nim. Niektóre drobiazgi i czy choćby zasłony z sypialni są tu ze mną. I to jest ta ciągłość naszego wspólnego życia z Vincenzo.

Chyba zabiorę się za jakieś pracę domowe i wezmę oddech mobilizujący do wyjścia do Netto. Mój wehikuł pełen butelek do zwrotu.

Chyba w Święto Niepodległości urządzę rodzinny obiad. 😀 Syn jest, Piotrek i synowa i Aga jako ci pracujący będą mieć dzień wolny, to mogę zadziałać. Cielęcina z grzybami, kaszą i szarlotka mojej babci.

A na Kindle pierwszy tom sagi ” Chaty pod starym świerkiem „. 5 tomów więc jest, co czytać.

Do jutra.